Toprakla Bütünleşme

Hilal ve Kazım Doğancı’nın Ölümsüz anılarına Birgün döneceksin Yine geldiğin yere, Bitiremediğin düşlerle Örtüleceksin, “Tam engellerin Üstesinden geldim, Ohh dünya varmış”, diye Derin bir nefese Özlem çekerken, Bir küçük kördüğümü Çözemeyeceksin; Sonsuza dek Yaşantını yitireceksin, Biranda kaybolup Gideceksin, Bir daha görünmeyeceksin.. Güneş, Yine doğup - batacak; Rüzgârlar - dalgalar Ve insanlar Hırçınlıklarını bırakmayacak, Seviler - gülücükler Yarınlar varmışcasına, Bir buruk mutlulukta Birbirini kovalayacak.. Yaşantının gizinden Ve evren’den Nasıl koptuğunu, Güllerin suyunu yitirince Ne denli Sararıp - solduğunu Göremeyeceksin, Çiçeklerin - çimlerin Süslediği, Bir parçasına Kavuşmak için Yaşam boyu Özlemini çektiğin, Onulmaz savaşında Yenik düştüğün O güzelim toprağı Sevemeyeceksin, Karanlığa Tutsak olacaksın, Öldüğünü hatırlamayacaksın, Denizlere açılmak, Azgın dalgalarla Boğuşmak isteyeceksin, Bir yaprağın; Ya da bir servi’nin Gölgesinde Mutluluğa ereceksin. (17 Haziran 1978)