Akıp Giden Zaman

Gün be gün bir nehir misali akar gider zaman... Ruhumuzda, bedenimizde derin izler bırakır. Aynalar bile bize dost olmaz, Bakmaya korkarız zaman zaman. Doğanın kanunu der; İçimizdeki çatışmalarla, Başa çıkmaya çalışırız o an. Bir varmış... Bir yokmuş misali, Kuş gibi uçar gider zaman, Geriye dönüp baktığımızda; Ne yaşadık? Ne gördük? deriz o an. Ahh!..la geçen, Hüzünlere gebe olan, Hayatımıza mı yanmalı o zaman, Yoksa... Yoksa nasıl bu ömrü tamamladık... Yaşayamadık... Diye mi eyvahlanmalı o an. Güzel bir günü, Neşeli ve mutlu bir günü... Kâr saymalı, Mutlu olup hayıflanmamalı. Bak gidiyor koca bir ömür, Bu sözü yabana atmamalı. Takvimden düşen yapraklar, Umutsuzluk değil... Kalbimizi umutla doldurmalı. Saçlarımıza düşen beyazlar ise... Matemimiz değil, Yaşamımızın anlamı olmalı... Ve onlarla yaşamaya alışmalı. Ömür kısa dedik, Velâkin sevdayı da unutmamalı... Eğer gönlümüzün sevdasını bulursak, Ona sıkı sıkı sarılmalı. Kaybolan yıllarımızla birlikte, Zor bulunan sevdanın... Avuçlarımızdan kayıp gitmesine... İzin vermemeli. Bulduysak gerçek Aşkı ve Sevgiyi, O halde kaybetmemeli.