Azat Kuşları

İnsandır su gibi hayata akan Vuslattır canı can sızısı yakan Ey budala adam sen misin özgür Özgürlüktür bir sese sürülen gür Her şeyin sebebi sağlam baştadır Ser dediğin dik durulan yaştadır Deme bana ben köleyim uğruna Azat kuşlarımı saldım yurduna Vakit çehreme dokunmak vaktiyse Gülü bülbüllere sunmak aktiyse Ben sanem diye çökülen bir yerde Bana ödüldür giz, açılmaz perde Hasret yâd edilmiş çileyse yârdan Zifir bir gül tüneyecek yağan kardan Kaç çapullu aşktı ki riyâdan boşluk Gelip geçen bir hevesti şehlâ hoşluk İkmalini yapmış bir aşka küserken O yağız ellerinden ufka düşerken Gelme, istemem aşkıma yeni bir eda Ala gözüme çektiğin mildir o veda!