Çal(a)kalem şiiri

kaldırımların elediği insanlar görüyorum şehirlerin dilini yakıştırıyorlar üstüme fısıltılarını çekiyorlar kirli kadınların mahaline yaklaştırıyorlar beni ıssızın gecekondu armağanlarıyla sulanıyor ömrümün deniz kenarında bir sanrıya sunulan gönlüm sustalı bıçakların kestiği Eylül ikindisi bir aminin tohumuyla kalkan cenaze yere başak filizi gibi uzanmış çocukların dilinden kalkan kanlı intikam... belki şarkın kayalıklarıydım önceden belki Gediz’ in sütünden emiyordum rüzgar parçalıyordu seyyah ayaklarımı gözlerime çizilen ebem kuşağına susuyordum rengahenk al yazmalı gülücükler görüyorum gelincik çöken mezralar yapıştırıyorlar üstüme düş bahçelerine vuruyorlar kendilerini küsüyorlar bir tufana uğramış kavim gibi güncesinde kalıyorlar silinmiş bir tarihin yolları taşlı gönül oyunlarında rahmi oluyorlar rüzgara gebe uçurtmaların doğuruyorlar gündüzün çocuklarını bir fırtınaya vurulsun diye gözyaşımı saklayın şiir tutan ellerinize bandırıp hüznümü gözlerinizden çalınmış mısralar aşkına aruz çığlığına yatırın beni Divan’ın kadim bir beyitim yetim ellerinizde incitmeyin suya batırdım kurumuş ayrılıkları gecenin örülmüş saçına yıldızlar takıp düş kırıklarımı topladım ölü şiir yamaçlarından şimdi siz yarıştıyorsunuz tüm şiirleri ak atlara binmiş çağları gibi uygarlık yığınlarının gülleri gibi unutulmuş ve eski suskun çocukların dilleri gibi kesik sus denilmez ağzı olan şiirlere koca ağızlıdır bazı şiirler Yusuf gibi güzel Süleyman gibi zengin ve Züleyha gibi tutkulu kuyusunda lal olurken kalem yalnızca sebeptir ilham bir şiirin savaşını başlatmaya zindanımdan kopmuş özgür fısıltı bu patlayan şehirlerime düşerken şiir ölümleri gül üfleyin dudaklarıma... gül üfleyin... gül...