Devrik Acı

Ne yana baksam bir çıkmaz düşünce alet eder dumanını tütsülerinin kifâyetsiz kalmışsam eğer kendi adıma ve bir düşlemin sancılarında sonsuz çekmemeliydim bu derdi giriftliğe düşmemeliydim senin ardından yalpalanarak kocamamalıydı direnç dediğim hey gidi hiç silinmez sandığım zaman ey gözyaşlarımı kucaklayan bebek annem trabzanlarından kayıp düştüm aşağı hayat hiçbirimize acımazken bir an öyle ki içinden geliyordu birkaç düşmüş kelime cümlenin hatrını kırıyordu devrik anlatımı saman yaprakları böyle düşmemeliydi oysa hiç önemsemeyi düşünmediğimiz bir takvime enserlenmiş kendini unutturan zamanın nasıl devrikleşebilir bir acı nasıl kilitlenebilir son paragrafında dudaklar biz ki o acılar arasında ruhsuzlaşıp dolaylı düşüşleri hissedemezken yokluğa doğru kulaçlayınca yüzgeçleri o zaman ellerine sarılırız gitme diye yüzünü sarartmış masum bir annenin!