Hüzün Ve Mavi

Gün erken iner bu küskün şehre Bu kara etekli ovaya, tılsıma Bakışların mesaisi başlamamış işçiliğinde Bitkin ve gürültüsüz iner yaşamak tutkusu... Hali hazırdadır memleketimin Dağlar ötesi zarflardan çıkan mektupların Satır başlarından gelir kokusu Ana kucağı, baba ocağı, kardeş yanağı Ah kimsesiz tüten başımda yangın Ah iki adımı bile yanlış atmak korkusu Nasırlaşmış ihtiraslarıyla insanın Hayata demirlemek gibi düşsel avuntusu Olurdu unutkanlığın manifestosunda Bir solgun kalifiye yalnızlık Kalabalıkların ortasında ve agoraların buğusunda zaman... Göz emeği el nuru mudur şimdi kuduran deniz Kavgasını ötelerden duyduğum küçümen yalılara gıcır bir çerçeve içinden bakan... ıslak dudağı tuz, bağrı kurak yansısı şapkasını saygıyla önüne eken gönlüm gemilerin telaşla taşıdığı sen misin söyle gündoğuda ince bir siren, şimalde narin kudümle Tuzlu ritmiyle inip çıkan kaçak bir müzik demir parmaklıklarında Galata'nın ha düştü ha düşecek çocukların süt kokulu korkak bakışlarında ne kadar da yamalıdır hayat ve elbisesiz bile gözükebilir bazen bazen de uzuvları çıplak Birkaç arkadaş gelir sabahları semte sonra bir balık vurgunudur gider dudaklardan düşen kıvrımlı tümcelerde her özne kendi gerçeğini bekler ve tedavülden kalkmamış bir hayali gerçek kılmayı yeğler insan Bu yüzdendir işte bendeki düş merakı ve ‘benim adım çocuktur' sırf bu yüzden yıllardır saçlarımda yığınla pas yığınla kir, çamur ve yağ(mur) varken bedenimi örttüğüm hayatlardan bana düşen yoğun bir yalnızlık tortusu Alnımda kara bir bataklık rengidir hüviyetim her acıyla derinleşen solgun bir fotoğraf gözlerimdeki şipşaklarda her acıyla dimağıma kalkan kırlangıçlar masumiyetlerine gülümsediğim Saçlarımda hep aynı kir olsa bile burası o tozlu payitaht burası çocukluğumun İslambol'u Eski bir şehrengiz gibi unutulmuş övgüye mazhar yüzümdeki hüsün ve sen Gülnihal: ulaşılmazlığın şiiri bu denli kısa, bu denli uzun... Gün erken inerken bu küskün şehre ellerimde tertemiz bir düş jeli ellerimde hüzün ve mavi!