Islık Islık Huzur

Bir huzur düşüyor şehrin sokaklarına şubata kar yağdığında seviniyor çocuklar okul önlerinde satıcılar beliriyor son ders zili çaldığında koşuşturan çığlıkların yarışı varmış gibi çocukluk… sürgülü demir kapıdan çıkan diğer çocuklardan farklı ağırbaşlı ve inadına durgun kalan üç beş kuruşu bozacıya veriyor ev yolunda sevinç kırıntıları özgürlüğe açılan yelken caddeler ıslık ıslık huzur akşam dönüş yollarına katip bir anne açıyor kapıyı geldin mi diyerek elleri ıslak gözleri kuru yüreğinde hangi acı saklanıyor yıllardan sonra yeşeriyor çocuk okul önlerini seviyor hala naralar atan satıcıları ve kitapları kağıtları boyaları silgi kokan tebeşir zamanları unutmuyor bir gün aşkı tanıyor silgi değil küf kokuyor aşk son kullanma tarihi geçmiş aşklara kanıyor çünkü neden sonra ve cüzdanı doluyken acıyla seviyor aşkı sevilmeye ve sevmeye değer bir kadının ellerinde yudumluyor gerçek aşkı neden sonra… ve neden sonra bir huzur düşüyor şehrin sokaklarına seviniyor çocuklar ben büyüyorum içime çocukluğumu atarak… burnumda hala o tahta masaların şirin silgi kokusu içimde büyüyen çocukluğum ve koskoca bir sen