Kayıp Kent

Akşamın kızıl çanağında beliren bir ışıktır yüzün ve kayıp bir kentin firari ayazını enselerken düşüm martı sağanağında batık gemilerin düdüğü duyulamaz derinliklerden sesleniyor kıyıya -kurtar beni ey ayaklarıma yol bildiğim… ufuktan kulaç atan feryatlarla düşüyorum önüne ama yüreğim karanlık berzahlardan tüneyen bir zavallı içinde sen ve ben tadında garip bir duygu saat gibi defalarca işleyen gün boyunca akrebim sensin yelkovanım sen gecem sensin gündüzüm sen şu sana susamış ömrüm boyunca üzerimde ıslak gözlerinden kalan mendil kokusu hani soğuk gecelerde dudaklarımı ısıtan ve büyüdükçe büyüyen gecelerin koynunda tenime kuş tüyünden yastık olan yatağım sensin yorganım sen özlemim sensin gözlemim sen boyluboyunca...