Kırık Basamak

'Giden vapurlarını saydığımda zamanın Bana aşiyan kokuları kalıyordu semânın…' Sus! Zamandır suskun denizin adı Gönül mavi ruhlu bir kuş kanadı Ne eski yalnızlıktır yeni mavzer Ne sırça köşklerdir göğsüme benzer! Dün değilse bugün müdür yaşamak Talan olmuş ömre kırık basamak Yangın mı salgın mı dargın mı yürek Fecre toprak atan o kinli kürek Sardı gecenin sisi sus pus olarak Yüzüme kara figân gibi dolarak Seslerdi gece sarnıcından elenen Üstüme yırtık döşek diye belenen Şuur, kapısı manevi bir tabya Yitilen bir aklın sonu bitap ya Orada başlar şükür ile hayat Ruha nimet hûzmesi maneviyat Sûreti semâda görülen sevi umut yeşili nüktelerin evi emsali bulunmaz bir aşktı yüzün yine de elzem oluyordu hüzün gönüldür sohbeti hoş, yüzü şimâl zevkine varmamaya yok ihtimâl sen fesleğen kokan aşkın kadını bir bayrak gibi dilime diktim adını! Sus! Çığlığını dinle deniz coşuyor Yıllar kısrak ayaklarında koşuyor Dur, örtüsü altında geniş semânın Tohumlarını biçmek vaktidir vedânın!