Kuzguni Oyuncak

Nefretler aşkın oyuncağıdır kâğıtlar nefretlerin arada sulandığı Nil vadisinden ibaret… deli dolu, hırçın, zavallı zaman Şubat keskinliğinde çiftleşti aşk engel olmadım doyumsuzluğa ve göz kapaklarımda uyuyan sevgili de benim gibi… adını verdim oynaşan mutluluğuma zarlarına merakla uzattım ruhumu yüreğim hep düşeş gelmedi ve gözlerim yalandan ıslanmadı oysa nem koktu kirpik aralıklarım kimsecikler bilmedi bunu… derli toplu kırgınlıklar mı tanıdım standart bir hüzne tabiyken aşk her çalkantılı boşluğun duvarlarında boylu boyunca uzanıp yuvarlanan ızdırap bir resmi ruhsuz bırakan rengi belirsiz sonları diriltir hep nefretiyle yüzleşirim acının mızrak uçlarındaki akrep lanetidir soktukça sokan ve bu yüzden sızma zehirlerde törpülenir rüyalarım sıraya varlığımı koyarım istemsizce fakat birden şimşekler çakar yağmur boşalır üstümüze bir şiiri doğurur bir aşk ve bir aşkı tek bir şiir ve aşk masum kalır o zaman aşkla sevişmek daha masum