شمارهٔ ۱۱۶۲
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
هیچ یاری بود که برگردی
بعد چندین که دوستی کردی
از تو گو روزگار برخور ما
برنخوردیم و خون ما خوردی
دل خلقی بسوختی آخر
تا کی ای شوخ نا جوان مردی
تو بدین جفت چشم و ابروی طاق
رستخیز از جهان برآوردی
درد بی چارگان سوخته دل
چه شناسی که فارغ از دردی
خون دل می دهی نزاری را
کش به خون جگر بپروردی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş