شمارهٔ ۱۱۶۳

نه قبول کرده بودی که ز عهد برنگردی چه گناه کردم آخر که خلاف عهد کردی به کجا روم زکویت به که التجا نمایم که توام حیات جانی که توام دوای دردی من و دانش و محبت تو و هرچنان که خواهی چه کری کند به خونم که تو آستین نوردی نتوان به حیله بردن نه محبت از دل من نه ز زلف شب سیاهی نه ز روی روز زردی نه ملامت احبا نه علامت اطبا که نه آن حرارت است این که ز دل رود به سردی به وفا و عهد واجب شده سعی و جهد بر من مگر این قدر نتوانم که به سر برم به مردی به دو چشم گفتی اول بخورم غم نزاری چو بدان رسید یک جو غم کار ما نخوردی