شمارهٔ ۱۳۷۷
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
ما از غم تو شدیم سودایی
ای دوست چرا دمی نمی آیی
بر ما گذری نمیکنی گه گه
ور می گذری دمی نمی پایی
تا تو نظری به ما و من کردی
ماهیت ما برون شد از مایی
جایی که منی عشق بنشیند
برخیزد از آن منی همه مایی
تا امر نشد ز ابتدا فایض
بر عقل نشد سمر به دانایی
بیزار ز ما و من شدیم آخر
یعنی ز منافقی و رعنایی
شاید که به طعنه دشمنان گویند
ای دوست به دوستان نمی شایی
منظور تو یار با تو بنماید
گر آینه ی وجود بزدایی
ارواح جنود شد جنود ارواح
تو بر سر کار خویشتن رایی
خم خانه ی می به خانقه گیری
گر خانه ی معرفت بیارایی
پالونه بیار و می به راوق کن
تا چند به دیده خون بپالایی
پیرامن مصلحت نگردی بیش
گر دامن معصیت نیالایی
زنار مغان اگر نمی بندم
بی بهره ام از بتان یغمایی
آن قصه شنیده ام که بعد از حج
بر بت صلیب شیخ صنعایی
بر شیوه ی او نزاریا کردی
پیرانه سر اقتدا به برنایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş