Ah! ! ! Kınalı Kuş

Yaralı yavru bir ceylandır bakışın hüznün yamacında ürkek ve tedirgin nereye gitsek avcılar peşinde ömrümüzün hayat ki, ihanet dolu ah! kınalı kuş hayatki, acımasız halsiz ve bi-lâldır dillerimiz tuz bassakta yaralarımıza acılarımızı dağlasakta dinmez sızı... Sen yüreği tekmelenmiş boynu bükük gelincik incinmiş bir şiirsin uzak dağ başlarında kırık bir umuda yaslayıp hayallerini kalbinin çığlıklarını susturarak beklersin öylece teslim olmadan... Apak bir pınarı arıyor şimdi dudağındaki kar şiiri, düş ormanı gül açardı dağlarda bir kez gülseydin oysa ışık olur yayılırdı evrene gözlerin renk olur ısıtırdı üşüyen yürekleri sevda olur dolardı sevisiz gönüllere mutluluk ekerdi dört bir yana... Yüreklere de kar yağar ah! kınalı kuş gün olur buz tutar bakışlar dalgın sularda yangınlar içinde de olsa üşür insan bazan ihanet görmüşse sevdiklerinden... Dünya bir değirmen ah! kınalı kuş her gece hayallerini ögüten savurup götüren uzak iklimlere bir bakmışsınki, kar yağmış dağlara kavuşmak hayal olmuş menzil uzak, vuslat uzak, mecalsiz kalmış dizlerin geçit vermez olmuş dağ dorukları... Ah! kınalı kuş gözlerin vurulmuş ceylan yavrusu bakışların ürkek güvercin sorma ırmaklar nereye akar kuşlar nereye uçar yaşam nereye gider ölüm nereye acının dili yok ah! kınalı kuş suskunluğu hangi kalem yazabilir ki, ölümden başka... Ah! kınalı kuş hüzünlere yazılsa da yazgın yuvarlanıp yuvarlanıp gitse de nehirlerde kanayan yaralarını fark etmese de kimse üzünçlerini koyup bir yana... yürümeye üşenme hiç solacağını bile bile inadına inadına bahçeler dolusu gül topla yüreğine Düşmeden tut elimden ah kınalı kuş ekle yüreğini yüreğime geç kalmadam tutuşturalım biz de bir ucundan her dem içimize batan bu vefasız hayatı...