Hıçkırıklara Boğulan Yalnızlık

Düşlerimiz solgun bir güz bahçesi şimdi Ey hüznü sonbaharın ey gözleri bozkır ağıdı kaç dilde ağlayacağız daha kaç dilde susacağız kaç bahar eksildik, kaç yıldız daha sayar ömrümüz / söyle dayanır mı yürek bu kadar acıya Ay gülümsemiyor yıldızlar küs yer duman duman gök bulut bulut sırtını dönmüş umut heyhat! bir uçurum kıyısında rüzgarı bekleyen yapraklar gibi ha düştük ha düşeceğiz elini vermiyor hayat! Ey hüznü ayrılığın ey gözleri gül sağanağı kaç şarkıda ayrılacağız daha kaç şarkıda kavuşacağız dönmeze vurdu yolumuz yitirdi rengini hayat düşlerimiz yorgun düşlerimiz solgun bozguna uğramış bir güz bahçesi gibi bütün sevinçler yaprak döküyor Geçtiğimiz bütün anılar hüzün yollar tutulmuş çözülmüşüz, dağılmışız... ne yana dönsek hüznün sarı yaprakları, savruluyor ömrümüzde sonbahara düşüyor kalbimiz mevsimler kaldıramıyor yürek sancımızı Gün geriye döndü her yer karanlık dört yanımımız ahlar, siyahlar o kadar yalnız ve çaresiziz ki, kaybolduk ışığı tükenen kör kuyularda hayatın hüznü bize kaldı, sefası kendine tükendi içimizdeki çocuk sevinçler alıp götürmüyor yalnızlığımızı rüzgar dağılmıyor efkar gözyaşıyla yıkıyoruz geçtiğimiz bütün anıları Ey bir ömrü verdiğimiz hayat ey aşk denilen susuz çöl bütün hızıyla bir korku kovalıyor ardımızdan dilimizde ağıtlar, dalımızda yıllanmış hüzün ve yüreğimizde ağır bir depremle kalakalmışız kederli iki dağ arasında gözlerimizde salkım salkım hüzün tomurcuğu ne yana dönsek tufan Onulmaz bir acının girdabında, kızıl saçlı ateşlerde yandı hayallerimiz hep baharları bekledik, dağları, uzakları sarı yapraklar örttü gülüşümüzü, goncalar dürüldü yüreğimize sonbahar düştü kimsesiz sokaklara savruldu ömrümüz hayat gülmedi bize Her sonbahar yapraklar düştüğünde hıçkırığa boğuldu yalnızlığımız hüzün çöktü içimize aynalara her baktığımızda geldik, bu cehennemden yüreği yaralı dönüyoruz işte oysa ne hayaller, ne umutlarla büyütmüştük gülümüzü ey dünya...