Yalnızlığımız

Bitpazarına düşmüş kitaplara benziyor yalnızlığımız kimselerin açıp okumadığı. Bu çizgiler alnımızda uzanan bir gün bitimidir belki belki bir gecenin yarısıdır yastıklarda, yırtılmış, uykusuz.. Bir şarkının melodisidir belki dudağımızda dargın, ya da sızılı bir şiirin dilsizliğidir dilimizde... sakladığımız acılar... Ellerimizde gri bir hüznün kokusu gözlerimizde bir boşluğun tortusu yitirdiğimiz benliğimizdir belki yüreğimizde yalnızlığın korkusu... Rüzgarın dallara hicran dokuduğu kapıların kapalı tutulduğu bir 'neozoik'te yeniden öğrenmeliyiz, yüreğimizle ısınmayı yeniden kar demeden kış demeden