İstasyon

Gelir tren sesiyle bir hareket ovaya Yükselir ray üstünden kuşlar havaya Kim bilir kaç gün ıssız kaldı, bura sessiz İnsanlar, ağaçlar her şey nefessiz İstasyon, neden sende diğerleri gibi Değilsin acaba neşeli mi neşeli Yoksa bu tabiat mı ürkütür bizleri Ürkütmezse neden gülmez etrafın yüzleri İstasyon, istasyon sensin bu çile Sensin acıları yaşatan bile bile Bir şef, bir memur, bir de hizmetli Hepsi bir insan, hepsi bir kısmetli Yokluğu bilirler, ayrılığı daha çok Dostlukta yoksul, sohbette fakir, hayalde tok Yaşarlar hayatı umursuzca tek düze Bugün yarın aynı, gelirler günümüze Dikkat ettim de trenden inenleri Sarıp, sarmalamak istiyor içleri Ne olur hemen gitmeyin kalın biraz Deyip, hasret gidermek istiyorlar az az Ve tren gitti, yolcularla cuf cuflayarak Kalanlarda bir hüzün of puflayarak Yanmaya başlar, gönüllerde yalnızlık ateşi Beklenir artık, gelecek trenlerin saatleri Bir daha gelir gider, yok bunda son Söyleyiver de son trene mutluluk getirsin istasyon