Kalem Kılıç

Mevsim bozuk rüzgâr asi, Gerçekleri yazarım ben. Yağmur,bulut, aşk ihlâsı, Hece hece dizerim ben. İftira, zân, kin pürüzler, Ne günlerdi o gürüzler, Soruyorum, it kriz der, Düşündükçe kızarım ben. Hava duman ortalık sis, İzân ithâl rûhlar hapis, İsmen bizden zihnen deyyus, Afedersin, bizârım ben. Izdırap yok mâya haram, Zalim değil, zulme yaram, Kim mi şahit sor cigaram, Yutanlara mezarım ben. Genç ihtiyâr hilebazın, Din taciri, ham yobazın… Söylüyorum bunu yazın, Softa demem üzerim ben. Ölümsüzlük derse suçtur, Ya radikâl veya uçtur(!) Hesap başka ve korkunçtur, Zor oyunu bozarım ben. Türkistan’lı, Irak’lıyım, Çeçenya’da sarıklıyım, Şeyh Şâmil’e meraklıyım, Mârifetli gezerim ben. Gökte kartal yerde hürüm, Ben beynimden düşünürüm, Yıpranırım, aşınırım, Hâin kimdir sezerim ben. İbrahim’î soyum aslen, Gâh birinci Kılıçaslan, Malazgirt ben, ben Alparslan, Gâh cengâver vezirim ben. Ben Kosova Niğbolu’yum Paramparça dopdoluyum Kiziroğlu, Köroğlu’yum Zor günlere hazırım ben. Ak mâziyi hâykır hiddet, Ben “devlet-i ebed müddet”, Ah şahâdet, ah şahâdet, Preveze Hazar’ım ben Albayrağım, nurdan çelenk, Gökyüzüne sâl rengârenk, Korku sâlar mâhşere denk, Mazlumlara Hızır’ım ben. Bursa, Mekke, Açe Hatay, Mihrâp, kemer, kubbeyim say, Kalp ve dudak, Hây Allâh Hây! Sâmimiyet huzurum ben. Her yanışı kül zannetme, Tekâmül bu fâl zannetme, Konuşan hâl, dil zannetme, Muhâbbetle bezerim ben. Emânetim yüce dinim, Mevlâna ben Yunus benim, Ben Barbaros Hayrettin’im, Akdeniz’de yüzerim ben. Evliyâya, erenlere, Vuslât eli verenlere, Feth-i Mübin”görenlere, Sükût-u hâl, nazarım ben. “Edep yâ Hû! ” de hiçim de, “Biz”e vardım ben içimde Ve edebi bir biçimde, Beyinlere kazarım ben. Hâl ifâde sükût kelâm, Anlatıver beni kalem, Milli ruhum ben vesselâm, Kem gözleri çizerim ben “Kalem kılıç” hû hûlarda, Ruhum milli duygularda, Berrâk, duru, pâk sularda, Şâir, edip, yazarım ben.