Affet

Kırık bir aynada görmüştüm yüzümü, Ateşse verilmiş hüzünler gibi paramparça Ve çaresizdi bakışlar… Zaman avuçlarımda daralmış, Ve sessizce terk etme vakti dayanmıştı kapıma, Parmak uçlarıma hapsolmuş düşlerimi… Hasta bir beden ile titriyordu yanan ruhum, Yokluğuna ayaz tutmuş geceler, Nöbetteydi yine sınır karakollarında… Bunca sarsılmışlığın sarhoşluğu ile yumdum, Seni hiç göremeyecek gözlerimi… Cüretkâr bir davet ile seslendim, Ruhuna, saçlarına ve kokuna… Buğday tarlalarından kopup gelen, Renginde aradım bir dokunuşun ipekliğini… Ve son verdim adıma kesilmiş bu cezaya… Hayaline dokunduğum için beni affet… Sensizliğin tek çekilir yanı bu…