Güneş Doğmak Üzere

Memleket kokulu topraklarda Oynanan bir oyundu sadece misket, Ve ona başka anlamlar yükleyecek kadar Geniş pencereden bakamıyordu hayata... Çünkü tek göz pencere evlerinde Nefes almak kafiydi göz görebildiğince... Saklı bir öğüdün, yaşanmamış bir gerçeğin Hayalini kuruyordu bütün çocuklar gibi... Güneşi tutsa yüreğine sığdıracaktı belki, Oysa misketler yağıyorken şehre; İnsanlar hangi güneşe benim diye Dokunabilirdi ki şimdi bakışlarıyla... Yastığının başucuna ölüm gerçeğini Yatırmış insnalar için; Yarında saklıydı her şey, Ve uyumak ancak ölümü uyutmakla Mümkündü... Bir gün patlamalar yükseldi şehirden, Bütün insanlar çığlık çığlığa haykırıyordu Hep bir ağızdan; Misket!...misket!...misket!... Küçük çocuk anlam veremedi Duyduklarına... Sonra birden kan bulaştı elindeki misketlere, Anladı; ölüm gerçekti... Bıraktı elindeki misketleri; Bütün çocukluk oyunlarına küserek... Çocuk dilinde Duası yarım kalmış aminlerle şehre yürüdü, Kan rengi bir ölüm gerçeğiydi şehir; Kaldırımlarından kaldıramadığı hayatlar Taşıyordu... Yardım bekleyen yaralılar, Üstü örtülmemiş cesetler... Katliamın kan kırmızısından geçiyordu Gözleri artık küçük çocuğun... Çocukluğu çalınmış bir çocuktu artık Ve üşümeye başladı savaşın elleriyle... Sonra tekbir sesleriyle ölümün kutsallığına Yürüyen kalabalıklarda ısıttı içini, Artık direnmekti vakit; Toprağı kucaklayıp "benim" diyebilmekti... Kelebek ömürlü bir insandı şimdi Yıkılan her beden, Ve her beden yeniden doğuyordu aslında; Kelebek ömrü saflığıyla edebiyete... Her ölümde bir güneşi daha solsa da direnişin, Herkes biliyordu artık; Her batan güneşin ardından Güneşin yeniden doğduğunu...