Sen Yine De Susma

Karanlığı delik deşik değil artık hiçbir kentin,gözümde... Bıçkın yıldızlarla yamalı aşklar yaşayan Geceler örtmüyor uykularımı.. Zaptı mümkünsüz sevdamı Bir kalemin ucunda tüketmiyorum hiç; yabancılığınla yakılmışken sol iç cebim... Ben sana yazarken sen kendine yazıyorsun; ''Bir insanın gülüşünü çaldın sen nasıl gülebiliyorsun Diye bağırıyor içimdeki ses, Ve bu ses senin yeniden güldüğünü görene dek susmayacak'' Diyorsun... İçindeki sesleri çoğalan bir kadın Ancak susmazsa yaşayabilir, Konuşmaksa susulanlara geç kalmaktır aslında,diyebiliyorum … Gün geceye taşırken telaşını Papatya gülüşlerin kan kokuyor artık Ve Yüzündeki bütün baharları hak etmeden yaşıyorsun.