Susku

bütün susmaları ezberine alıp gidiyorsun, yetimliğime düşüyor sana uzanmaya çalışırken ellerim... bir köşe başında gülüşüm yağmalanıyor, gözlerim, sen bakıyor aynalara; içimdeki ağır bir düşten suskunluğuma uyanıyorum. yazgımı yaşıyorum, yazdıklarımsız; umudu çökertilmiş gençliğimden firar ediyor gülüşüm... sense, susmaya devam ediyorsun... kırmızı mürekkepli intiharlar taşıyor gözbebeklerinden aşağı, ayrılık önsözü bir şiir kanıyor içimde, saklı sevdalar büyüten; ve çoğunu çürüten şehirlerden geçiyorum... gözlerin, kalabalık bir kent oluyor karşımda kalabalıklığına özendiriyorsun başka yaşamları... oysa, sen de biliyorsun; iç kanamalı çoğul bir yalnızlığa hapsolduğunu... ve ne yaparsak yapalım, suskularımıza yenileceğimizi bir gün; adın gibi biliyorsun... biliyor musun; şimdilerde öyle bir kent ki burası, sevgiler bile yalan olmuş; birbirine üstünlük kurma çabası içerisinde herkes. gülmek, nefes almaktan önce geliyor... sevgi sözcükleri bile ürkek birer virgül olmuş yapmacık konuşmalarda... anlamdan ziyade; cümlelerine değişik bir hava katmak isteyenlerin kullandığı bir dil sadece... başkalarını küçük düşürmekse, sahte mutluluğa kaçışın en bilindik senaryosu... susmak, zorunlu bir eylem buralarda; zamanın kurguladığı... suskunluğuna bir insanın, gizli cevaplar aranıyor sürekli, saklı tutulan yaşamı sorgulanıyor; her göz bebeği oynatışında... Ve ben bu anlamsızlığında kaybolmuşken koca bir kentin, zihnime emir kılıyorum sana sustuğum en uzun cümleyi; '' HAYALLERİNİN KİRLETİLMESİNDEN SONRA TEK ARZULARI, YARIM KALAN HAYATLARININ BU DÜNYADAKİ KARŞILIĞINI BULMAK OLAN YAŞAM YORGUNU İNSANLARIN, DÜŞ KIRIKLIKLARININ ENKAZINDAN ÇIKARDIKLARI BİR YUDUM GÜLÜCÜĞÜ, SUNİ TENEFFÜSLERLE HAYATA DÖNDÜRME ÇABASI GİBİ BİR ŞEYDİ; BU KOCA KENTE KAFA TUTUP; SENİN İÇİN NEFES ALMAYA DEVAM EDİŞİMİN ASIL NEDENİ ... ''