غزل شمارهٔ ۲۸۷
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
اول فطرت که نقش صورت چین بسته اند
مهر رویت در میان جان شیرین بسته اند
زان نمکدان لب شیرین شورانگیز تو
دانه خال سیه بر قرص سیمین بسته اند
تا کسی از باغ حسنت شاخ سنبل نشکند
زنگیان زلف تو بر ماه پرچین بسته اند
جز به چشم ترک مستت خون مردم کس نریخت
تا بنای کفر را در چین و ماچین بسته اند
عندلیبان چمن را تا کند زار و نزار
چاوشان چشم مستت بر گل آذین بسته اند
بر امید خواب مستی دوش بر طرف چمن
بلبلان بوستان از غنچه بالین بسته اند
تا نقاب از آفتاب طلعتت بر داشتند
اوحدی را خواب خوش از چشم غمگین بسته اند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş