غزل شمارهٔ ۸۰۲

جهد بکن تا که به جایی رسی درد بکش تا به دوایی رسی بر سر آن کوچه بسی برگهاست خیز و برو تا به نوایی رسی پیرهنی چاک نکردی به عشق کی ز بر او به قبایی رسی تا نشوی فارغ و یکتا کجا از سر آن زلف بتایی رسی بس که به بوسی تو زمینش ز دور تا که به بوسیدن پایی رسی گر تو درآیی ز پی کاروان زود به آواز درایی رسی از صف دل دور مشو زانکه تو هم ز دل خود به صفایی رسی ای که به مخلوق چنین غره ای خود چه کنی گربه خدایی رسی خواجه ترا چون ز غلامان شمرد گر نگریزی به بهایی رسی یوسف خود را بتوانی ربود گر به چنین گرگ ربایی رسی اوحدیا سایه ز ما برمگیر گر به چنین ظل همایی رسی