غزل شمارهٔ ۸۰۲

ای یک کرشمه تو غارتگر جهانی دشنام تو خریده ارزان خران به جانی آشفته رخ تو هرجا که ماهرویی دلداده لب تو هر جا که دلستانی گر از دهان تنگت بوسی به من فرستی جان های تنگ بسته برهم نهم جهانی تو خود دهان نداری چون بوسه خواهم از تو هرگز برون نگنجد بوس از چنین دهانی چون تو میان نداری من با کنار رفتم چون دست درکش آرد کس با چنان میانی تو یوسفی و هر دم زلف تو از نسیمی کرده روان به کنعان از مشک کاروانی دیری است تا دل من از درد توست سوزان آخر دلت نسوزد بر درد من زمانی گفتی بخواه چیزی کان سودمندت آید کز سود کردن تو نبود مرا زیانی وقت بهار خواهم در نور شمع رویت من کرده در رخ تو هر لحظه گلفشانی عطار اگرت بیند یک شب چنان که گفتم صد جان تازه یابد آنگاه هر زمانی