Demindeyim Vedaların

Bir resmin içine gizledim kendimi, Hüzün fırtınası dinince bana bir muştu verin Çerçevesi yok bu resmin, Duvarların gölgesinden süzüldüm de geçtim… Yüksek perdeden konuşmalar, Gecelerimi doldurduğundan beri uykusuzum İmkânsızlar aşkın önüne bent kurmuş Demindeyim vedaların; Biraz huzursuz, bir o kadarda huysuzum. Artık yüreğimden dökülmüyor Yüzümden akıyor aldanmışlığa karalanmış satırlar… Bir örtü çekip üzerine kurtulmak gerek bu kötü düş(üş)lerden Bir düş(üş)ten öte bilmemek, unutabilmek; Bu Hayatta bir de senin elinden hançerlenmemek için Susturmak gerek aşkı haykıran tüm harfleri. Alışkanlıklarından vazgeçen bir tiryaki gibi Tövbeler edip, arkamı dönüp gitmek isterdim Bir daha görmemeyi dualarda dileyerek seni. Oysa benim de hayallerim vardı; Rüzgârlarla yarışacak, Yağmurlar kadar bereketli sevgilerle yağacaktım Sonbahara vedaları değil, gülüşleri asacaktım. Şarkılar söyleyecektim; Minik saksılarda menekşeler yetiştirecektim Fazla geldi çıplak elle çizdiğim resim tuvaline Sonunda hapsettin tüm renklerimle beraber, beni de içine… Daha fazla acıtmadan yüreğimi, almalıyım gözlerimi gözlerinden Duymadan sözlerini kapatmalıyım artık bu gönül defterini Farkında değilsin ama uzun zamandır Susmalarım hep bundandı Tüm suskunluğum b/aşk’aydı…