Ta Ki Yaşamak Gibi

fakat şimdi boyanıyor sözcüklerim aşkına. ve sen, işgal ediyorsun her şeyi, her şeyi işgal ediyorsun. Pablo Neruda bir yanı boşluk ve sanki karanlık öbür yüzünü çevir hayata ki solmamış yanını görsünler dağlardan akan ırmaklar kadar gürül gürül bir akıntı var, şaşkınlık var, yeraltına geçirilmiş tırnaklar var suüstünde özümset kendini toprağa, işlet, ihanet et şimdi, adımlarını ilerlet, iz bırak, ardındakileri us(l)andır_bunalt_ hüngür hüngür ağlat, gövden sarsılsın ve gövdeleri öyle ki yaşamak geri dursun o ışıl ışıl gözlerinde tutuştur önce güneşi çevreye aşkın intikamını bulaştır kime bakarsan ahmakça, durur köşede gurur tüm dişiliğini ortada bırakmış deniz iç, deniz çek, deniz tütsüle; için bulansın çleri ya da paramparça oldukça kumsal ve yer sarsılsa da, vurdukça kapını avazın kuşansın gövdeni sıvazla sırtını göğün dirilsin, sırtı yere gelsin aşkın süzülsün ki ufuk dirilsin perçemine ter bulaşsın, sevda kuşansın ellerini, gömemezsin aslolanı ve heder edemezsin ömrümüzü fal taşı gibi açılmış gönlümüzü direkt karar: gün bağımsız bizden, heyecan doruğa tırmansa da usulca sükut sükut usulca gelsin bıraksın kollarımızdaki ağırlığı boşluğa yüzümüz aydınlansın; "dillendirmeden dallanıp budaklanmasından kaçılmış ödünç hayatlarımızı fısıltılardan uzak ayaklarımız sabitken ve duruyorken işte orada öylece geçmiş zamanda bir çiçek-soluksuz güverteden getirilmiş halatlara bağlı elleri nasırlı gönüllerimize biraz hasardır, bu aşk _çekici_ çelişkili usanmışlığı kanatlarından asan sevgilim… nasıl da durgun bugün bir yanı nasıl da aydınlık ta ki yaşamak gibi oysa bakamazsam nefessiz _olurum_ ölmek nicedir