Ağlasam Mecnun Olurdum

bir rüyanın, gerçeğe düşen tüm halleri yazılmıştı evet, işte, sadece bir rüyanın yansımasıydı yaşadığımız kalp atışlarımı hızlandıran bir davetle başlamıştı her şey yinelediğim isteklerden birine götürüyordu bu yolculuk beni hızla geçtiğimiz cesetlerden ibaretti yeryüzü ellerimizi sürmeden ve ayaklarımızda ağrısı olsa da kabrin son kuşlarımızın kanatlarına tutunarak yani ki uçarak geçiyorduk, içinden insanların… doğruluğu ya da gerçekliği ya da utangaçlığı ya da saflığı mühim değildi gece çöktüğünde üzerimize biz saflığına bürünüyorduk ruhlarımızın ilk doğum anı gibiydik - tertemiz - aklanıyorduk sonra yummuştuk düşlerimizi görmüştük gözlerimizdeki yenilgiyi bir adım atsak daha da yakınlaşacaktı her şey ağladık sonra "bu şehir üzerime yıkılıyor" demiştim duymamıştın; "bilmezsin" demiştin anlamamıştım gerçeküstü,yarım kalan düşle bir kadın beyazlar içindeydi ağlıyordu uzağında iki kişi düğünlerde ancak mecnunlar gözyaşı dökerdi biz seyreyliyorduk seninle sen omuzuma bıraktığın başınla, daha da ağırlaştırıyordum taşıdığım bedeni ben kadınların gözyaşlarını sorguluyordum "neden ki" diyordum, sen "ağlasam ben de mecnun olurdum" diyordun… ağlasan mecnun olurdun, bilirdim ağlamadın, beni seyrettin… beni seyrettin... senin mecnunun bendim… gece oldukça geceydi geçmeliydim yakınlığına yenildim