شمارهٔ ۵۸

منم که مهره بخت مرا گشادی نیست به نامرادی من هیچ نامرادی نیست من آن ز شهر خود آواره ام که افتاده در آن دیار که بیداد هست و دادی نیست نسیم وصل طلب می کنم در آن وادی که جز سموم جهانسوز هجر بادی نیست دل من و دل یارند متحد چه غمست اگر میان من و یار اتحادی نیست مرا ز جور تو دایم دل غمینی هست دمی ز لطف توام لیک جان شادی نیست به وعده ام مفریب ای دروغ وعده که هیچ به وعده های دروغ تو اعتمادی نیست مرا ز اندک و بسیار آنچه هست به عشق به غیر صبر کمی و غم زیادی نیست گر احتراز ز چشم بدت بود جانا به از دعای منت هیچ ان یکادی نیست رفیق معتقد کیش می پرستانم مرا به مذهب زهاد اعتقادی نیست