شمارهٔ ۵۸

هر که عاشق نشود پیش خرد مجنونی ست وآن که شادی نعیم او ندهد مغبونی ست بنده عشق شو و از دو جهان شو آزاد هر که او بنده دنیای دنی شد دونی ست بر رخ و زلف تو تنها نه منم آشفته که به هر سوز تو سودازده مفتونی ست دلم از سلسله زلف تو دم می زد و جوش عقل فریاد برآورد که خوش مجنونی ست هر چه اوصاف کمال است در انسان برجست وه که این صورت مطبوع چه خوش معجونی ست زآن می کهنه خون رنگ بیار ای ساقی که برای دل سودازده نیک افسونی ست دل دیوانه که حسن تو پریشانش کرد هر دم از غمزه جادوی تواش افسونی ست ای که در قصد منی تا بکشی پنهانم روزی این قصه شود فاش که بر وی چونی ست بسته دام بلای تو نه تنهاست جنید هر کجا خسته دلی محرمی و محزونی ست