شمارهٔ ۸۲

به عالم شادمان رندی زید کز هر غمی خندد به او گر عالمی گریند او بر عالمی خندد خوشا رندی که بر نیک و بد عالم همی خندد به او گر عالمی خندند او بر عالمی خندد خوش آن بیدل که یارش گر زند زخم ار نهد مرهم نه هرگز گرید از زخمی و نه از مرهمی خندد برای خنده ی غیرم کند گریان روا باشد که از جور تو گرید محرمی نامحرمی خندد به نوعی از غمم شاد است یار من که پیش او چو خندم از غمی نالد چو گریم از غمی خندد شود گر از غمم غمگین و شاد از شادیم از چه چو می گریم نمی گرید چو می خندم نمی خندد نخندد غنچه جز فصل بهاران و لب آن گل بود آن غنچه ی خندان که در هر موسمی خندد ز سودای پری رویی رفیق آشفته شد گویا که چون دیوانگان دایم همی گرید همی خندد