خاک شیراز

چون شفق گرچه مرا باده ز خون جگر است دل آزاده ام از صبح طربناک تر است عاشقی مایه شادی بود و گنج مراد دل خالی ز محبت صدف بی گهر است جلوه برق شتابنده بود جلوه عمر مگذر از باده مستانه که شب در گذر است لب فروبسته ام از ناله و فریاد ولی دل ماتم زده در سینه من نوحه گر است گریه و خنده آهسته و پیوسته من هم چو شمع سحر آمیخته با یکدگر است داغ جان سوز من از خنده خونین پیداست ای بسا خنده که از گریه غم انگیزتر است خاک شیراز که سرمنزل عشق است و امید قبله مردم صاحب دل و صاحب نظر است سرخوش از ناله مستانه سعدی است رهی همه گویند ولی گفته سعدی دگر است