خشکسال ادب

دگر ز جان من ای سیم بر چه می خواهی ربوده ای دل زارم دگر چه می خواهی مریز دانه که ما خود اسیر دام توایم ز صید طایر بی بال و پر چه می خواهی اثر ز ناله خونین دلان گریزان است ز ناله ای دل خونین اثر چه می خواهی به گریه بر سر راهش فتاده بودم دوش به خنده گفت از این رهگذر چه می خواهی نهاده ام سر تسلیم زیر شمشیرت بیار بر سرم ای عشق هرچه می خواهی کنون که بی هنرانند کعبه دل خلق چو کعبه حرمت اهل هنر چه می خواهی به غیر آن که بیفتد ز چشم ها چون اشک به جلوه گاه خزف از گهر چه می خواهی رهی چه می طلبی نظم آبدار از من به خشک سال ادب شعر تر چه می خواهی