ماجرای اشک

تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشک باران صبحگاه ندارد صفای اشک گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست روشندلی کجاست که داند بهای اشک ماییم و سینه ای که بود آشیان آه ماییم و دیده ای که بود آشنای اشک گوش مرا ز نغمه شادی نصیب نیست چون جویبار ساخته ام با نوای اشک از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است از دیده خون گرم فشانم به جای اشک چون طفل هرزه پوی به هرسوی می دویم اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک دیشب چراغ دیده ی من تا سپیده سوخت آتش فتاد بی تو به ماتم سرای اشک خواب آور است زمزمه جویبارها در خواب رفته بخت من از های های اشک بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم از بس که دردناک بود ماجرای اشک