شمارهٔ ۴۰ - شب جدایی

ای شب جدایی که چون روزم سیاهی ای شب کن شتابی آخر ز جان من چه خواهی ای شب نشان زلف دلبری ز بخت من سیه تری بلا و غم سراسری تیره همچون آهی امشب کنی به هجر یار من حدیث روزگار من بری ز کف قرار من جانم از غم کاهی ای شب تا که از آن گل دور افتادم خنده و شادی رفت از یادم سیه شد روزم بی مه رویش دمی نیاسودم به سیل اشکم گواهی ای شب او شب چون گل نهد ز مستی بر بالین سر من دور از او کنم ز اشک خود بالین را تر خون دل از بس خوردم بی او محنت و خواری بردم بی او مردم بی او بی رخ آن گل دلم به جان آمد دگر از جانم چه خواهی ای شب