En Son Yağmurda Sevişmiştik...

Yağmur, tüm ihtirasıyla yağıyor toprağın açılmış taze göğüslerine ve yetim bırakılmış toprak kokusu usul usul sokuluyor ıslak gamzelerime… En son yağmur dokunduğunda tenime yanımda sen vardın…arsız kadın. Ellerim ellerinle rakstaydı…yağmur sesinde. Gözlerimizde tenha arayışları Sen sabırsızdın… Kopçaları kopmuştu ayın şavkının loş bir sessizliğe. Bir elinle saniyelerin fütursuz seslerini diğeriyle meleklerin gözlerini kapatmıştın. Yüzünün rengi odanın duvarlarında…utangaç kırmızı. Rüzgarın dilinden sevdiğimiz şarkılar dökülüyordu. Sen gözlerimin önünde toprak kokuyordun. İsim koymadığımız bir akşamdı. Saçlarından binlerce kelebek havalandı. Perde gecenin yarımında yorgun kapandı… Ertesi gün bedduayla yıkanmıştı sanki güneşin yüzü. Ne sesin… ne izin… ne de kokun… Yoktun… Kısır kaldı semanın rahmi. Günler, aylar geçti. Aramıyordun… Duvarlarda gölgen vardı toplamayı unuttuğun. Hesabını veremeyeceğin yaralı sohbetler yaptık kollarında uyuduğum. Bazı eteklerinde ağlayıp kendimi avuttuğum. Saçlarında el izlerim kaldı. Boynunun kenarında nefesim ve tenimde toprak kokusu… yetim. Alabildiğine koyu gecelerin avuçlarına boya kalemlerinle ince belli yağmurlar çizdim, gözyaşlarımı saklamak için. Her damlanın cebinde Senden geriye kalan sessiz imgeler. İşkence… En son yağmurda sevişmiştik sonra ben bir daha asla tenime yağmur değdirmedim…