Gölgenle Sevişmek...

Ne zaman bir yangından masal çıkarmaya çalıştı ellerin var mı aklında eller varken gölgeyle sevişmişliğin… Dilinin ucunda işlenmiş bin bir cürüm saçlarımı beyaza sürükleyen ki sıkılmış avuçlarının içinde bir kez uyumadım ben. Gönlünün zindanında voltalara serilmiş yüzümle dikenlerinde yatırdığın hüzünlü besteyim. Avuçlarının arkasında soluklanan gözlerin aydınlatmadı tek gecemi İsa'nın yerine ben çarmıha gerildim. Şimdi notalarımı kim verir bana geri ? Kim bağlar yerlerine kopmuş kirpiklerimi ? Sen ? Senin kar yanığından bozmadır tenimi kuruttuğun ellerin ki susuzluktan çatlamış çizgilerinde kırılır bileklerim. Sen mi cehennemi gördün ! Romanın son sayfasında çürümüş kefenleriyle ele yazılıp unutulmuş mektuplar, dizlerimi kurşunlarken ruhumu yağmalarlar. Ben… kapının önünde bir cümle yazmadığın liyakatsiz günahkar ! Sen mi harflerden düştün ! Fal kurnazlığıyla alırken papatyanın âhını kırdığın kalemi/mi/n sancısında yitirdim gözlerimin ferini. Şimdi toprak altında attığım her adımda kesiyor tabanlarımı tabutun sessizliği. Sen mi uzaklara sürüldün ! Kıyıdan çok uzaklarda vurguna bırakıldım, kozamın içinde açılmadan gözlerim. kanatlarım çiğnendi girdabın ortasında uçamadım, satır aralarında tek başıma delirdim. Sen mi ölümden döndün ! Pası dökülen zincirleriyle çullanırken üzerime elbirliği kulağı sökülmüş zebaniler, benim hesabıma yazıldı tek tek alnı lekeli düşükler. Sahte cennetin kapısında sen,gölge ve arsız hayaller. Kendime beddualardı dökülen açılmış ellerimin arasından. Sana kıyamadım ben'i yaktım sürgünlerimin ucundan. Gel gör dokunmadığın tenim cemrelere küskün şimdi. Solgun benzinde şaşı bakışlarıyla ne çok iblis gezindi… Bir fidan dikmiştik. Avuçlarımızdan su içirmiştik. Büyüdüğü zaman gözlerimizde aşk altında sevişecektik. Kına zannettiğim renk meğer kan kurusuymuş köklerime kasteden idam mahkumuymuş… Sen mi acı çektin ! Kimin için…