Gözlerini Seçemediğim Celladım!

/Anla beni zihnimin kenarına takılı kalmış anıların sahibi ! Faili meçhul olmayan bir cinayet olur bu yaptığın…/ Her gün yeni doğmuş bir şiir astım saçlarına hani çekiştirirlerdi durmadan. Sen uyanmamak için direnirdin tatlı uykundan. O şiirler -ki yalnız sanaydı tebessümleri- el sürmediğin mevsimler olarak atıldı zindanlara. Adımlarının altında sonbaharın hüzün rengi yaprakları dolaşırdı hani boyardın ellerinden tutup solgun dudaklarını. O yapraklar -ki yalnız sana gönül vermişlerdi- kirpiklerinin altında faili meçhul kaldı. Dilinin ucunda kimsenin bilmediği aşk şarkıları hani söylerdin notalarından tutup yüzünde assolist edası. O şarkılar -ki nakaratlarından asıldılar- eşlik etmediğin dans da ayaklarıma basan zanlıydılar. /Sen hiç bilmedin… Gözlerini kapattığında uyudu ardından tüm şehir…/ Her gece… Ruhumda kırıldı dalgaların ayakları ertelendi sevişmeler. Sahilin özlemiş tenine düştü üşümüş martılar. Bir tek yıldız yada ihtiyar balıkçı yoktu adı şahit yazılsın amel defterine. Sadece yanık kokusu sinmiş yüzüyle yaralı gece, avuçlarımda O da son demlerinde. Yakamozlar dibe vurdu. Feryatları yüreğime yağdı tane tane O feryatlar -ki saçların tenlerine düştüğünde ............... jilet kesiği izler kalırdı yüzlerinde- sen uyanma diye sessizce ağlayıp öldüler ve isimsiz mezarlara gömüldüler. Şimdi biliyorum. Boynunun kenarına bırakılmış zannettiğim cennet kokusu, yüreğinin insafına bırakılmış fermanımmış ne kadar bahar varsa silip süpüren, ip'e götüren… Gözlerini seçemediğim celladım ! Ellerinden asılmak değil de hasır altı ettiğin hayallerimden uzakta boğulmak kalleş bir ip'e dokunuyor be…