Lâmelif Kadın...

Gel/gitler arasında başını kopardığı pastel bir son/baharda " Gitme ! Lâmelif Kadın. Yanar alfabendeki bütün harfler mekansız kalırsın…" denilmişti. Lâmelif Kadın, dudak kenarlarına telaş yerleştirmişti cümlelerin pimini çekerken. Nihayet, "Yol uzun…" denilmişti. "Gözyaşlarını bitirme erkenden sonra toz toprak içinde adın yitik bir finalin kursağında kalırsın…" El sallamadan gitti, Lâmelif Kadın sandı ki uzun tırnakları kesilmiştir karanlıkların. /Çok takvim yaprakları söküldü zamanın avuçlarından/ Öpülen yerleri üşüdü sökülürken ellerindeki masum kınalar. Nefesleri yere düştü çıkmaz sokaklarda kıstırdı da yalnızlıklar. Topuk sesleri derman olamadı derdine, söyleyemedi sevdiği türküleri sesine yağmur koyarak alabildiğine. "Kalan"dan uzakta mevsimler cüzzamlıydı. sataştılar tadına bakmak için. Kaçmaya çalıştı Lâmelif Kadın günahları ayaklarına dolandı. Bekaretini çaldırdı hayallerinin her şişenin sonunda … defalarca… Kangrene çevrildi ayıplanmış yaraları. Soluksuz kalınca yırtmaya çalıştı da kaderini kırıldı parmakları. Şehir tüm ışıklarını yaktığı zaman, yalan söyleyen aynalar, caddelere döktü sırlarını. Silindi isminin italik harfleri lâmekana düşerken martıların çığlıkları. Bütün yakamozlar uyandı söndürmek için yangını. Anladı, kül olmak ödülüydü yangının… Birbiri ardına boğarken kendisini sigara dumanında, sırra kadem basarak satır aralarında, dökemedi silüetini Lâmelif Kadın ecelin avuçlarına. Pişmanlık sızdı kanatılan yerlerden sol tarafa… Anladı, geç kalmak felakettir aşk da… ... Kalan, çoktan doğurmuştu Lâmelif Kadının tüm hücrelerine sinen kokusunu. İntihar yazan ucundan kırıldı kalemin bedeni. Denklemler çözülemedi… ... Gel/gitler arasında başını kopardığı pastel bir son/baharda "Lâmelif Kadın ! Adımlarını göğsüme sakla yoksa bu hikayenin finali senli yazılmaz…" denilmişti…