Kadın Elinden Tutar Şair İntiharının

Kadın hazırlanır geceye… En kışkırtıcı renkleri sürerek gözlerine ve uyaklı konuşmaları toplayarak diline. Yükselir dolunay basarak güneşin omuzlarına dolanır çırılçıplak kadının açık bıraktığı boyun kenarlarına Başlar mantığa uydurulmuş bilmece yine… Kadın hazırdır kandırılmaya en mahrem cümleler fısıldanırken kulağına. Dolunayın dilinde mitolojik masallar nefesi, şahit olduğu gün doğumları kokar. Diren/e/mez de koynuna girer kadın gözleri önünde soyunarak yıldızların. Dişlerini geçirir dolunay anonim türküler gibi can damlatarak solgun tenine zaten ayindir kadın-lar- için boynunun kenarından binlerce kez öpülme. ki niyeti üryan olmak değildir, saklanmaktır karanlığın arka yüzüne … Bileklerini keser dolunay kadının ve bastırılmış cümlelerini söküp damarlarından gözlerine sürer yakamozların. Saniyeler yanar köklerinden. Dakikalar sus/uz kalır da kurur. Akrep kudurur. Çiğ damlası üşür de gecenin son yarısı gül yaprağı üstüne utanarak sokulur… Kadın durulur. Bulutları toplayıp göğsüne… örter. Bir sigara yakar tövbe öncesi dumanını yağmurun gözüne üfler. Kendine özgü imge bulma telaşı yoktur kadının yatar bir günahın daha dizi dibine. Yeni gün dudaklarından öperken kirlenmiş adının bir sevişme daha not düşer günlüğüne. Şair, şahittir kaleminin kırılışına… Çeker perdelerini yarım yamalak vuslat düşlerinden hazırlıksız yakalandığı bir intihara ve buruşturulmuş tüm kağıtları sıkar şakağına… Yeni bir gün başlar… Başka bir şairin boyun kenarında sırılsıklam uyanır kadın, ellerinde kalem kırıkları uçlarında şair artıkları… …her dolunayda bir şair ölür kadının ellerinde…