Oyuncak Mezarlığı...

Kapının eşiğinde bir çocuk -süpürülmüş gibi- beklemekte. Küçücük parmaklarında diş izleri ve kırılmış camdan bûseler ceplerinde. Sobelenmiş de düşmüş yüzü yalancı mevsimlere. Biraz ileride başka biri, kafası eğri. Yanaklarındaki gamzelerde yakılmış da hayalleri kül kül bakıyor yüzüne kapadığı parmaklıkların ardından. Yatağın üzerinde bir gelin, duvağı açılmamış. Nasibi tırnaklarının arasında son nefesini veriyor. Kirpiklerinde martılar çığlık çığlığa ölmüş gülleri topluyor. Otuz beşlerinde bir adam yerde boylu boyunca. Yanaklarında gözyaşları gezinmiş derin çukurlar. Dudaklarında, kendine sigara sarısı beddualar ve boynunda gemici düğümü urganla kaçı/nı/lmaz ölüm var. Yanı başında bacağı kırık piyano notaları sökülmüş beste çalıyor. Çırılçıplak bir kadın olmayan göğüs kafesinde mikrofon arıyor. Yırtılmış sayfalarına öfke çizilmiş bir defter saklanmış, masanın tozlu yüzüne. Tek tek batırılmış boya kalemleri en çok da siyah. Gözlerine. Masanın altında yüzünü saklıyor kanatları koparılmış bir melek. İblisin koynunda zoraki. Cennete nasıl dönecek… Kan ter içinde gecenin dördüne uyandım. Allah'ım ! Neden yüzlerinde hep ben vardım….