Şair Ve Dilsiz Şehir...

Pastel bir sonbahar da canına kıyan sararmış yaprak gibi, dilinin ucunda kanatırken Şair kendisini, hiçbir kitap yazmaz veda bûsesini. Şair/ler/in dilsizdir şehirleri… Mevsimi değil dediğin her cümle boğazında düğümlenmiştir az önce şehrin ki ayağını basmadığın her zerresine aşk ayağını basar Şair'in… Turnalar ölür şehirde vakti gelmeden, sen Şairi uçurumun dudaklarında gezdirirken. … yüzüne yerleştirdiğin kahkahaları topla ki gömülsünler şairin gölgesine usulca… Kelimelerinin en keskin yerlerini yaz mezar taşlarına ve git uzun sürecek bir sessizliğe. Bıçak kemiğe dayanmadan gelme ! Her bıçak emir gelmeden kesmez nasılsa ki hüzün, çoğu zaman güzeldir ellerinden olunca. Şehir akrebin kıskacında uyur sokak lambalarının eskimiş ninnileriyle, perdeler/in/e iğnelenmiş uzak ihtimaller gözyaşı kokar kör cümleler kusulur her gece. Ayaklarında sen taşıyan ebabiller Şairi arar avuçlarının içine kazınmış caddelerde yine… Bak ! Zaman boşluğu doğuruyor. / Boşluk ! Ne yana gideceğini bilmediğin bir an da yüzüne yerleşen telaş var ya yada hani gözünün önünde ben varmış gibi…/ Şair, parasının yettiği ucuz içki eşliğinde aşk üzerine pespaye konuşmalar demliyor ve kadeh kadeh mutluluk resmi çiziyor yüzünün orta yerine şehrin/in. Sessizlik… Ebabiller yaklaşıyor… Unutmak … yalan. Sen Leyla olmasan da Şair sende bir Leyla bulur … utanmadan, Adem'in bildiği lisandan ki faydasızsa hayır ! demek günaha girer Şair hesabından korkmadan. Anlamıyorsun… Bu şehir sana yasak. Siyaha boyadığın her mavi düşlerine girer, kapılarda kalırsın ve Şair yetişip yazmasa şiirleri nefes alamazsın. Aldanma ! Kendisinden bahsetmez Şair bu yüzden dilsizdir şehirler, bir sır bazen bin asır yalnızlık eder... Şimdi git ! Arkana bakma ! Şehirde kapana kısıldı Şair. Ebabiller çığlık çığlığa teninde yine…