Sivri Topuklu Kadın Ve Köşedeki Adam
R Râzı ( Ö.Saraç)
0
Altın Yaprak
Sigaranı tuttuğun gibi tutmadın elimi
"oysa hepsi hepsi bir içimlik mesafeydi"
ve ayaklarını toplamadın uzak diyarlardan
çıkmaz sokaklarında topukların kırılmadan.
Ojelerinin rengiyle
dudaklarımı mühürlemeye alıştın
ve avuç içi çizgilerine gözyaşlarımı gömmeye…
Derdin neydi de
girdabında uçan her kırlangıç
kirpiklerine takıldı
sonra ucuz tütün kokan gevşek bir sigaraya
özensizce sarıldı.
-kırlangıçlar şanssızdı-
Gözlerine bakmadan sağa sola kaçıştı
ayna gözlü çocuklar
biliyorlardı ki
kırılınca bir daha toparlanamazlar.
Görüyordum
her birinin yanaklarından öpülesi vardı
oysa senin gerdanından hiç bir yıldız kaymadı.
-çocuklar da şanssızdı-
Boşuna saklama
gamzelerinde ölgün hayaller var
her "gün telaşını" toplamaktan yorgunlar.
Kaldırım taşlarında bıraktığın
"piyano tuşlarına basan serçe tınısı"
adımlarını,
sivri topuklarını çıkar da
göğsüme sakla
ve dağılmış makyajını koynumda toparla…
Ben köşe/n/deki adamım.
Zülüflerinde kaybolmuş bu şehrin
caddelerinde
senden başka yön bulamıyorum.
Yüzümü kesiyor itirafçı ışıklar
ara sokaklarında kan kokuyorum.
Devriyeler yetişiyor duvardan yüzleriyle,
kıstırıp sorguluyorlar inanmadan sözlerime
sonra coplarını sürüyorlar el feneri yardımıyla
uykusuz gözlerime.
-devriyeler insafsız-
Sivri topuklu kadın !
Okuduğum her kitapta yoluma çıktın
ve her paragrafta tuttum ellerini
tutup hece hece söyleyemeden ismini.
Sense hiçbir "son satırda" açmadın kapıları
dizlerimi kanatırken tüm imla kuralları…
-sen de insafsızsın-
Sivri topuklu kadın !
Hadi topla artık ayaklarını uzak diyarlardan
çıkmaz sokaklarında kırılmadan topukların
zaten damarlarımda da çok az dolaştın.
Hem veda da etmedim daha
son bir cümle, hani kurşun niyetine
terlemiş avuçlarımda
ve henüz görmedin suskun ölüşümü
mezelerin arasında…
Denizli ·
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş