İlençli Bir Yürüyüş

Nevresimlere çocuk kokusu yayan gece, sivri ve topuklu papuçlarıyla kasıklarıma yürüyor ilençli bir gül kıvrılıyor kanıma, kıvırcık saçlarıyla kuşku! -yaman bir terzidir yalnızlıkta- CANIMI YAKIYOR, ikircikli kırlangıçlar kesiyor karanlığımdan kırgınım. tedâvülden kaldırılmış kaşlarımı çatarak asfaltlanmış yüzümü uykusuz tünellerle örtüyorum kendime hayranlığım büyüyor, siper alın geyik avlarından umduğunu bulamamış kaplanı şakağımda kocaltmak işgüzârlığıyla, yürüyorum bıçkın ayaklarımda ormanların korkunç tadıyla yürüyorum baldırlarıma inen kara sularla öyle yürüyor, öyle yürüyorum ki barut terliyorum yürüyüşüm: hakların ayaklanma tarihi diye geçiyor kitaplara