Alacakaranlık -3-

Yıldızların solgun yansıması aydınlatıyordu mısralarımı; hüzünlü bir gecenin savurduğu çöl rüzgarlarıyla yalnız bir adam karanlığa yürüyordu… kendince tarifsiz duygularının yetersiz aktarımından doğan endişesi ile kaoslarının çıkmazında keskin bakışlı gözleri doldu bir an anlaşılmamış olmanın çizgilerini taşıyan yüzü gerildi sevdaya prangalı yüreğini azat etti sözcüklerinin köleliğinde bembeyaz bir güvercin havalandı uçtu… uçtu… uçtu… sevdalı bir yüreğin düşlerine kondu… Sabahın alacakaranlığı vuruyordu mısralarıma; karanlığı söken ve sabaha doğan güneşin arz-ı endamında düşlerin masalı bir başka geceye kaldı