Ay Işığı Sonatı

/ Mavi bir dem istedim, kendimden de yalnızdım… billahi… sahipsiz gölgeydim yaz ayazında arkadan vuracak güneşim bile yoktu hatta ay suskunu gecelerimde sonatıma mavi bir dem son anıma seni isterdim çaresizliğimden viyolonselimin tellerine işlediğim dizeler lirik dansa dururdu şiirlerle kokum öyle eksikti sesim gibi kendime ağustos sağrısı tenimi ince ince dağlar da solgun gözlerime kadife güller dikip süzerdim günsüz saatleri kirpiğimde ismim okunurdu minarelerde ben dinlerdim bir sigara yakıp külünü basardım yarama dumanında dün boğulurdu bildik nakaratlarla gecenin zembereğinde kurup yarını koyu yalnızlığa gizlenmek var ya en çok o ağırdı en çok o cancağızım uzun uzun ağlardım hem nasıl ağlardım… …/ Dip notalarında tinsel motifli erinçtir yaşamın ıtırı, güneş sızıyorsa eğer pencereden… kör kurşunlara geleyim ki namlunun ucundaydı gönül sözüm vurulmak istedim o an serseri bir hüzünle oysa daha büyümemişti bile bir yanım küçüktüm, sefildim, hatta faili malum maktuldüm ölmeye aç bedenimi kaç kere doyurdum seninle, senin için defalarca heyhat! yakışmadı dargın bakışa anladım ki sevmek, ölmekle başlarmış güneşe açtım ardına kadar penceremi cumbalı dilime dolanan eski bir Üsküp sevda şarkısı çıkageldin, aydınlık bir sabahın ertesinden yayılan kokundan tanıdım diyerek balkonumdaki hayalimden beklediğin ben miydim? oysa daha yeni ölmüştüm… …/ Dudak izini bıraktığın hangi masalın prensesiydim mevsimin dingin kristallerinde… vallahi… kan revan yüreğimin ellerinden tutup sokaklarını ezberletiyordun şehrinin önünde duruyordun orkestranın çamaşır iplerindeki smokinini çalıp ben nasıl da uyanıyordum kabusumdan romans kaplarken tüm benliğimi hayatı kucaklıyordum enstrümanların hüzün soluklarında özellikle obua usulca… usulca… usulca… ellerinde kastanyeti başka bir köşe başında gece saçlı bir İspanyol dilber kulağına sıkıştırdığı gülün sevdasıyla eteklerini savuruyordu aşka flemenkonun topuk tıkırtılarında ritim tuttuk yüreğimizle sokulurken birbirimize bu tutkulu kırmızı dansa …/ Ölesiye değilmiş sevmek… Sevmek, ölmekle başlarmış yeni anladım… dilim lal olsun ki buz kesiğiydi hava… sığındığımız meyhanenin eşiğinde önce gözlerimizde ısındık cesurca soyunup atmalıydık abartılarımızı hatta vatkalarını bile mantomuzun eski bir melodi mırıldandın karanfil uzatıp bahşiş bekleyen sokak çalgıcılarına bitmek istemeyen, uzun mu uzun… gözlerime yazdım yudumladığın şarkının sözlerini benimle olsun kapanırsa işte o an cancağızım, en çok o an vuruldum sana çingene kadından aldığın bir demet en maviyi avuçlarıma bırakırken gerçektin bana yapay zekaların sıradanlığından çok öte kokusunda dağlar, şekilli kıvrımlarında dorukların asiliği varken kuşbakışı izleyeceğimiz manzaranın kaparo görüntülerinde uzaktaki denizin kokusunu çekiyorduk ciğerlerimize bekle, ay ışığını bekle sevgilim daha erken teslim oluyordum naif dokunuşuna ellerinin patika yolun göğsüne sokuldukça tepedeki kulübenin ışıklarıyla dudakların değdi kutup yıldızını arayan bakışlarıma anın büyüsüyle fısıldıyordun tüm evrene iki yana açıp kollarını "ezberlemiş olacak bütün denizler, teknedeki ismimizi yan yana pusula bu sevdayı gösteriyor, kuzey yıldızına aldırma" o şiir cancağızım, o şiirdi yüreğimiz, en çok o… …/ Vuralım denizin dibine geceyi süzüp yudumladığımız sevişmelerle… Haydi bu gece yemin ederim ki ay ışığı yansıtıyordu pencereden tenimize sedefi güz yaprakları rengindeydi gece yatağa bahar serili bedenlerimizde oynaştıkça alaca hayaller keşfe çıktı gizli mabetlerimizi süvariler yudumluyorduk mahzendeki ateşi yürekte zincirkıran bir sevda bestesi her bir sevişme ibadet gibi ilk sonatımızdır her biri başım döner ya sarhoşluğum en çok ondandır en çok ondan sevgilim neden diye gözlerime sorma sebepsizdir titreyişim ay ışığı soyunurken masumdur denizim …/ Son nefesim olsun ki onca kahırlı gecelerden çıkıp da bir dem mavinin alacasında tek sen varsın ya; denizin dibine vurup sarhoş olsam hatta hiç ayılmasam ay tepeden gelir mi dersin sonatıma? En çok o ışık cancağızım, gözlerimde en çok o var hala