شمارهٔ ۱۱

این شه سوار کیست که آید به فر و زیب چندین هزار جان و دلش دست در رکیب باز آن نگار ماه رخ از عشق روی کیست چون گل دریده پیرهن و چاک کرده جیب تا کی شکایت ای دل بی درد از حبیب بیمار باش تا گذرد بر سرت طبیب ای بی نصیب مانده ز مستی و ذوق عشق ما را ز قسمت ازلی بوده این نصیب روز ازل به مکتب تعلیم درس و عقل آداب عشق یاد گرفتم من از ادیب گل جلوه می فروخت که زد برق غیرتی نه گلبنی گذاشت نه گلشن نه عندلیب آسوده ام ز دیر و حرم در حریم عشق فارغ ز قید و حرمت سجاده و صلیب فردا مراست نعمت وصل و حریم دوست زاهد تو باش و باغ بهشت و انار و سیب بر رهروان عشق ز یک گام پیش نیست دریا و کوه دشت و هزاران فراز و شیب نازم به کوی دوست که آن جا به غیر عشق نه درد و نه دواست نه بیمار و نه طبیب مشکن دلم به دامگه آن شکنج زلف اندیشه کن به نیم شب از ناله غریب آداب شیخ صومعه مردم فریبی است ساغر به کوی میکده می خور مخور فریب