شمارهٔ ۱۰۵

با خیالت هر قدم از خویش بیرون رفته ام راه عشقت را نمی دانی که من چون رفته ام عاقلان را در ره عشق تو مجنون دیده ام بس به سودای تو در صحرا و هامون رفته ام خفته در منزل چه داند مشکلات راه عشق راهرو داند که من این راه را چون رفته ام با دل پر درد و روی زرد و چشم خون فشان رفته ام تا راه عشق را به قانون رفته ام محرمان کوی لیلی کی ز من یاد آورند من که در دشت جنون از یاد مجنون رفته ام برق و بارانی که بینی من به خیل اشک و آه هر شب از بهر شبیخون سوی گردون رفته ام نصرتم بین کز جنون عشق در میدان عقل با درفش کاوی و جیش فریدون رفته ام چاره جویان جمله عاجز مانده از درمان من با دل پردرد پیش صد فلاطون رفته ام نه فلک در پیش پای همتم یک گام نیست رهرو عشقم ز ملک عقل بیرون رفته ام حال مستان را ز من ساغر چه می پرسی که من روزگاری هست کز میخانه بیرون رفته ام