شمارهٔ ۱۰۶

باز مستانه برون از در خمار شدیم آفت جان و دل مردم هشیار شدیم از پس پرده پندار چو بیرون گشتیم پرده دار حرم عالم اسرار شدیم در حریم حرم از سعی صفایی نفزود زآن به بتخانه مرید بت و زنار شدیم حاصل خود همه دادیم به سیلاب فنا فارغ از نیک و بد و اندک و بسیار شدیم غیر بی حاصلی از حاصل اوقات نبود ای بسا شام و سحر خفته و بیدار شدیم تا تو را صورت و معنی به هم آمیخته شد ما به نزهتگه جان صورت دیوار شدیم بعد عمری که ز هر دام بلایی جستیم به کمند سر زلف تو گرفتار شدیم قصه جنت و کوثر به حریفان گفتیم شرمسار از رخ ساقی و لب یار شدیم کوکب بخت خود از مشرق ساغر جستیم شرف طالع هر ثابت و سیار شدیم