شمارهٔ ۱۱۵

گوشه امن و جام می ماه وشی مقابلم بی خبر است آسمان شکر ز بخت مقبلم ای که گره گشایمت فکر رهاییم کند دام چگونه بگسلم بندی آن سلاسلم یار کند به صد جفا بند ز بند من جدا خون وفا همی چکد از رگ و از مفاصلم ای که به قهر گفته ای از سر کوی من برو گیرم اگر که خود روم گو به کجا رود دلم من که سفینه می برم لجه بحر عشق را یا بکشد به غرقه ام یا بکشد به ساحلم تخم وفا که کشته ام بی ثمر است عاقبت سیل جفا نبرد اگر برق زند به حاصلم تا تو به بزم دیگران شمع و چراغ بوده ای من به گداز و سوز دل غیر شمع محفلم هر که جنون عشق را چاره به عقل می کند عقل گمان نمی کند گوید اگر که عاقلم دعوی خون به حیرتم روز جزا چه سان کنم گر به نگاه واپسین چشم فتد به قاتلم خود به هوای دامگه ترک نمودم آشیان من نه به صیدگاه عشق آمده صید غافلم کاسه نگشت خاک من در کف می فروش اگر رند سبوکش دگر کوزه بسازد از گلم پیش رو خیال من رهبر کوی عشق شد روز ازل که ساربان بست به ناقه محملم دوش که پیر میکده دید به حال حیرتم گرد به یک پیاله می حل هزار مشکلم ساغر دل شکسته ام مانده و زار و خسته ام نی پی گرد کاروان نه به سراغ منزلم